Pierwszym kompleksowym rozwiazaniem wprowadzonym przez ta organizacje w roku 1989 był standard Profibus FMS (ang. Fieldbus Message Specification). Nastepnie, w roku 1993 wprowadzono standard Profibus DP (ang. Decentralized Periphery), który miał byc szybszy i prostszy od swojego poprzednika. Protokół ten wystepuje obecnie w trzech wersjach: DP-V0, DP-V1 oraz DP-V2, z których kazda kolejna rozszerza mozliwosci poprzednika. Standard Profibus PA (ang. Profibus for Process Automation) został opracowany w roku 1996 i jest przeznaczony dla urzadzen pomiarowych i sterujacych. Podstawowym aspektem odrózniajacym Profibus PA od poprzedników jest mozliwosc zasilania urzadzen przez dwu zyłowy przewód, który ponadto umozliwia parametryzacje oraz odczyt danych z wielu urzadzen.
Działajaca od wydania pierwszego standardu organizacja PNO reprezentuje uzytkowników i producentów sieci Profibus. PNO wraz z 25 regionalnymi organizacjami Profibus oraz 24 centrami doradczymi działajacymi pod wspólna egida Profibus International (PI), zajmuje sie rozwojem i definiowaniem norm zwiazanych z rozwojem standardu. Ponadto działania organizacji obejmuja pomoc techniczna dla uzytkowników i producentów sprzetu. Na całym swiecie do organizacji PI nalezy ponad 1400 członków.
W 1991 roku w Niemieckim Instytucie Standaryzacji powstały dwa rozdziały normy DIN 19245 opisujacej siec Profibus, a w 1993 roku powstał trzeci rozdział tej normy definiujacy protokół Profibus DP.
Protokół Profibus definiuje trzy spośród siedmiu warstw referencyjnego modelu ISO/OSI: wartswę fizyczną, warstwę łącza danych oraz warstwę aplikacji. Warstwa aplikacji jest warstwą opcjonalną.
>> Warstwa fizyczna <<